..:: SOSEGADO ::..

Dół

2010-03-10T00:09:00.004+01:00

Kiedy jest się w głębokim dole, człowiek chciałby z kimś pogadać, do kogoś się przytulić, mieć kogoś przy sobie…

W sytuacji kiedy wydaje ci się, że już dalej nie dasz rady tak żyć, przyjaciele mówią „Nie łam się, będzie dobrze”, „Musisz być silny”, „Jakoś to będzie”. Wtedy widzisz, że tak naprawdę nie masz żadnych przyjaciół i w krytycznej sytuacji zostajesz zupełnie sam, a takie rady to zwykłe slogany, których używa się tylko po to, żeby pokazać jacy to jesteśmy dobrzy dla innych. Sam też tak postępowałem i dopiero teraz widzę ile w tym jest ukrytej obłudy.

Czasami doły bywają bardzo konstruktywne, bo skłaniają do wielu przemyśleń, zastanowienia się nad sobą, nad przyszłością. Czasami…

Mnie niestety dopadła jakaś melancholia, wspominam ludzi, których już dawno nie ma, czasy, które bezpowrotnie minęły. Może kiedyś też nie było zbyt słodko, ale po wielu latach wspomnienia bywają bardzo miłe.

Zastanawiałem się w którym momencie życia czułem się bardzo szczęśliwy. Okazało się, że tak naprawdę nie mogę sobie nic takiego przypomnieć, a przecież kawał życia już za mną. Sam jestem tym zszokowany.

A co będzie dalej? Przerażenie mnie ogarnia, kiedy pomyślę o kolejnym dniu. Jak długo można to jeszcze ciągnąć? Powoli tracę chęć życia… Może to już czas na taniec...

2009-11-11T01:30:00.003+01:00

To był maj, pachniała Saska Kępa… - przynajmniej tak było, gdy pisałem tu ostatnio. Teraz to już jesień się konczy…

Dużo czasu minęło, sporo się wydarzyło. Żeby jeszcze na lepsze to by było ok, ale niestety nie. Chyba mam jakiegoś pecha w życiu. Ciągle ktoś lub coś mi rzuca kłody pod nogi.

Wiem… Kiedy zaczynałem tu cokolwiek pisać, miałem nie użalać się nad sobą, ale co ja mam k…a zrobić, jak wszystko idzie nie tak (jak chcę). Chyba w tym nawiasie sam sobie odpowiedziałem na pytanie. Może za dużo chcę?

W każdym bądź razie jednego jestem pewny: nie nadaję się do związków. Może za późno zacząłem próbować? Może przyzwyczaiłem się do siebie? Albo mam problem sam ze sobą… Chyba to ostatnie…

Chyba za dużo pytań…

Nie wiem po jaką cholerę ja piszę tego bloga…

Maj

2009-05-03T19:37:00.001+02:00

W maju jak w gaju – brzmi przysłowie. Faktycznie, pierwsze dni maja zaskoczyły piękną pogodą. Wszystko wokół zieleni się, rozkwita, aż chce się żyć. Po dzisiejszym spacerku nogi mi w d..ę wchodzą, ale warto było poszlajać się troszkę wśród przyrody.

Żeby tylko jeszcze kasy było troszkę więcej… Ostatnio mój portfelik jakiś strasznie chudziutki…

W kwietniu zupełnie nic nie pisałem, ale nie było kiedy. Zacząłem nową pracę. Z początku wydawało mi się, że szybko coś tam osiągnę, ale po miesiącu okazało się, że wcale nie jest to takie łatwe. W sumie to nie tylko z mojej winy tak się dzieje, bo jakieś tam decyzje padają z „góry”, ale widzę, że sam też jednak nie robię pewnych rzeczy tak jak powinienem. No cóż… Trzeba się teraz wziąć ostro i bardziej efektywniej do roboty.

Dzięki nowej pracy miałem okazję na zawodowym gruncie spotkać się z „AS”. Bałem się zobaczyć go po tylu miesiącach i po tych wszystkich przeżyciach. Bałem się, że znowu wróci uczucie, powrócą wspomnienia… Okazało się jednak, że nic takiego się nie stało. Właściwie to uświadomiłem sobie, że wszystkie te moje odczucia w stosunku do niego to właściwie tylko moja wyobraźnia. Kochałem nie jego, a jedynie wyobrażenie o nim. Dobrze, że się spotkaliśmy. Teraz przynajmniej ten rozdział mojego życia mam już za sobą.

Wywiad

2009-05-03T19:09:00.002+02:00

Ktoś poprosił mnie, bym odpowiedział na kilka pytań, potrzebnych do jakiejś pracy. Pomyślałem sobie: dlaczego nie? Po udzieleniu odpowiedzi stwierdziłem, że zamieszczę je na blogu, co niniejszym czynię.

Jakbyś określił, to kim jesteś? ( jakimi słowami)

Normalny, raczej przeciętny, nie wyróżniający się z tłumu.

Czym dla Ciebie jest comming out?

Prawdą. Wyjściem z zakłamania. Życiem w zgodzie z własnym sumieniem.

Co skłoniło Cię do podjęcia decyzji o comming out?

Miałem dość pytań typu: masz dziewczynę? kiedy się wreszcie ożenisz? twoi znajomi ze szkoły już dawno założyli rodzinę, mają dzieci, a ty? (w tym przypadku nikt nie pamięta o tym, że ok. 50% z nich jest już dawno po rozwodzie).

Kiedy zdałeś sobie sprawę z tego, że jesteś homoseksualistą?

Zawsze o tym wiedziałem.

Kto z Twojego prywatnego otoczenia wie o Twojej orientacji seksualnej?

Najbliższa rodzina, większość znajomych.

Kto z Twojego życia zawodowego wie o Twojej orientacji?

W obecnej pracy jeszcze nikt, ale w poprzedniej wszyscy wiedzieli.

Jakie były okoliczności poinformowania Twojego otoczenia, kim jesteś?

Bardzo różne. Generalnie nie zależało mi na rozgłaszaniu całemu światu o tym. Po prostu nadchodził taki moment, że mogłem to komuś powiedzieć.

Jak wyglądały Twoje relacje z rodziną przed comming outem?

Tak samo jak teraz. Nic się nie zmieniło.

Z jakimi reakcjami odnośnie Twojej orientacji spotkałeś się Ty i Twoi znajomi?

Często dało się zauważyć, że osoby które dowiadywały się o mojej orientacji lub innych, przyjmowały to bardzo przyjaźnie, a czasami aż nadto przyjaźnie, jakby chciały przez to powiedzieć, że im to kompletnie nie przeszkadza, a wręcz cieszyły się, że mają kumpla czy przyjaciela geja.

Czy uważasz, że to typowe reakcje?

Raczej tak. Pewnie nie wszędzie tak jest. Być może miałem po prostu takie szczęście.

Jak reagowałeś na taką sytuacje?

Uśmiechem, żartem.

Co czułeś, kiedy postanowiłeś się ujawnić?

Na początku było mi głupio. Potem wszystko wracało do normy i na pewno była to dla mnie ulga.

Jakich reakcji się spodziewałeś?

Odtrącenia. Poniżenia.

Jakbyś ocenił Twoje relacje z rodziną obecnie?

Nie zmieniły się. Są raczej dobre.

Co zmieniło się w twoim życiu po comming out?

Nic. Jest tak jak było, tyle tylko, że nie muszę już opowiadać bzdur, że kiedyś się w końcu ożenię i mogę spokojnie pogadać z kumpelami o facetach, a z kumplami (tzw. zdeklarowanymi heterykami) pożartować na temat ich tyłków ;-) Mam z tego przy okazji niezły ubaw, bo strasznie ich to peszy ;-)

Czy mógłbyś wyróżnić w swoim życiu jakieś ważne etapy?

- Jakie?

Wyprowadzenie się od rodziców, wyjazd z małego miasteczka do Warszawy.

- Jak je oceniasz?

Słuszna decyzja, chociaż żałuję, że tak późno ją podjąłem.

Co zmieniło się w twoim życiu z perspektywy 10 lat?

Niestety, postarzałem się ;-) A tak poważnie, to zdecydowanie stałem się bardziej samodzielny, bardziej pewny siebie. Wiem czego oczekuję od życia.

Gdybyś mógł cofnąć czas, również zdecydowałbyś się na comming out?

Tak, i to zdecydowanie wcześniej. Czasami mam wrażenie, że wszystko w moim życiu dzieje się o 10 lat za późno.

Czy działasz aktywnie w organizacjach, które podejmują tematy homoseksualizmu?

Kiedyś działałem, a właściwie próbowałem, ale te organizacje właściwie niewiele robią, więc dałem sobie spokój. Okazało się, że jest to towarzystwo wzajemnej adoracji, którego jedynym celem jest lansowanie się gdzie tylko się da.

Co sądzisz na temat ujawniania się osób publicznych?

Uważam to za coś zupełnie normalnego. W Polsce jest niewiele takich osób, ale jak dotąd nie spotkałem się z tym, żeby ktoś ich przez to krytykował. Wręcz odwrotnie. To właśnie o osobach publicznych, które ukrywają swoją orientację, a powszechnie wiadomo, że są osobami homoseksualnymi, często słyszę: to ten pedał, ciota, ta lesba.

Jakbyś dzisiaj określił samego siebie?

Facecik z bagażem doświadczeń, z duszą małolata, chociaż czasami już troszkę zmęczony życiem.

Przesilenie wiosenne

2009-03-27T11:58:00.001+01:00

Nie chce mi się ostatnio nic pisać. Generalnie, w ogóle ostatnio nic mi się nie chce.

Ogarnął mnie totalny "tumiwisizm".

Mam nadzieję, że to tylko przesilenie wiosenne...

Podróż

2009-03-07T12:48:00.001+01:00

Po moim opisanym wcześniej "Powrocie" stało się coś, czego trudno było się spodziewać. Rozświetlone domy i budynki, arabska architektura i wyrastające zewsząd wieżyczki meczetów, ludzie rozmawiający w dziwnym, kompletnie niezrozumiałym dla mnie językiem stały się rzeczywistością. Zupełnie przypadkowo i całkiem niespodziewanie znalazłem się w jednym z arabskich krajów na bliskim wschodzie.
Wyjazd był spontaniczny i wcześniej nieplanowany. Wprawdzie „S” wspominał wcześniej o wyprawie gdzieś w ciepłe kraje, ale ja nawet o tym nie myślałem, bo miałem mnóstwo innych rzeczy na głowie, a taki wyjazd to było dla mnie coś bardzo odległego. I tak z dnia na dzień udaliśmy się w podróż. Tydzień odpoczynku i oderwania się od codziennego życia jednak dobrze mi zrobił, a słoneczne i morskie kąpiele dopełniły reszty. Niestety pogorszyło to moje relacje z „S”…

Powrót

2009-02-08T22:30:00.003+01:00

- Śmiało, weź dwie.
- Ok. – odpowiedziałem.
Po chwili podskakiwałem już w rytmie wciągających rytmów house & elektro i czekałem na efekt. W między czasie na parkiecie pojawiło się dwóch „rasowych” dresiarzy wywijając prowokująco, co zwróciło uwagę męskiej i żeńskiej części uczestników imprezy. Sam niemal z językiem na brodzie obserwowałem jak tańczą. Chyba doskonale zdawali sobie sprawę z tego, że większość oczy skierowana jest właśnie na nich. Nie zwracali uwagi na nikogo i dalej robili swoje.
W końcu poczułem pierwsze efekty. Muzyka wprawiła mnie w totalny trans, docierając do każdego zakątka mojego ciała. Zrobiło mi się błogo. Dawno tak dobrze się nie bawiłem. Żałowałem tylko, że nie ma moich znajomych, z którymi zwykle tu przychodziłem. Zaschło mi w gardle. Zamówiłem w barze red bulla z wódka i siadłem z boczku, żeby troszkę odsapnąć. Efekty nasilały się. Muzyka dodatkowo wprowadzała mnie w trans. Wszystko zaczęło mi wirować przed oczami. Poczułem niepokój. Chyba jednak troszkę przesadziłem. Stwierdziłem, że najlepszym wyjściem w tym przypadku będzie pójście do domu. I tak nieuchronnie zbliżał się ranek, a na afterek i tak już nie mam siły. Zresztą nie lubię wracać z imprez kiedy jest jasno i jest pełno ludzi na mieście, bo pewnie w takich okolicznościach wyglądam jak strach na wróble i nie znoszę, kiedy ludzie gapią się na mnie gdy jestem w takim stanie. Odebrałem kurtkę w szatni.
- Na razie – rzuciłem jak zwykle przy wyjściu do bramkarzy.
- Cześć – odpowiedzieli.
Znalazłem się na zewnątrz. Chyba powinienem wezwać taksówkę. Wyciągnąłem telefon, ale na wyświetlaczu nic nie mogłem odczytać, bo mi wszystko latało. Ok, jakoś dojdę do metra albo jakiegoś autobusu. Po pierwszych krokach dostrzegłem, że coś dziwnego dzieje się wokół mnie. Budynki wokół świecą nienaturalnymi, jaskrawymi barwami, jakby były całe z neonów. Każdy w innym kolorze.

- Ale zajebiście… - nie wiem czy wypowiedziałem to na głos, czy tylko w myślach, ale widok był niesamowity. Rozejrzałem się dookoła, ale w pobliżu nie było nikogo. Byłem chyba jedynym obserwatorem tych niecodziennych wizualizacji. Mnogość i intensywność barw była powalająca, ale coś mi tu nie grało. Znam przecież doskonale te okolice i rozpoznaję budynki, więc skąd się wzięły te orientalne, strzeliste wieżyczki z kręcącymi się kopułami? Wyrastały zza dobrze znanych mi budowli.
Znalazłem się na jakimś placu. W normalnych warunkach doskonale wiedziałbym gdzie jestem, ale przez te porąbane arabskie budowle wszystko mi się pomieszało. Do tego wciąż te pulsujące, neonowe barwy, które rozświetlały wszystko wokół mnie. Nagle słyszę jakiś hałas. Coś jedzie. Rozglądam się, ale nic nie widzę. Nasłuchuję i moje zdziwienie sięga zenitu. To przecież jakaś konna bryczka! Nie widzę jej, ale doskonale słyszę odgłos kopyt i kół jadących po bruku. Przejechała gdzieś obok zostawiając po sobie tylko echo. Ok, już wiem co jest grane. Wszystko jest normalne, a to co widzę, to tylko efekt mojej nieodpowiedzialnej zabawy. Zaraz to wszystko zniknie. Oparłem się o jakąś ścianę, zakryłem dłońmi oczy. Gdy znowu otworzę oczy wszystko wróci do normy i pójdę do domu. Mija chwila. Otwieram oczy, rozglądam się dookoła, ale ciągle jestem w jakimś pieprzonym matrixie. No to ładnie! Gdyby te budynki tylko świeciły to jakoś bym sobie poradził z drogą powrotną, ale one są pomieszane z jakimiś bajkowymi, niesamowitymi budynkami i chociaż całość wyglądała rewelacyjnie i bardzo pięknie, to niestety zaburza kompletnie moją wiedzę na temat tego, w którą stronę mam iść. Nie ma co stać i biadolić. Jakoś trzeba się odnaleźć w tym świecie. Przecież doskonale wiem, że to tylko iluzja. Idę przed siebie, bo jak będę stał w miejscu to na pewno nigdzie nie dojdę. Nogi mam dziwnie odrętwiałe, ale na szczęście też mają ochotę gdzieś dojść. Słyszę tylko swoje kroki i oddech, ale nie tak normalnie jak to się słyszy, lecz jakby dobiegało to do mnie gdzieś z zewnątrz, odbijało się od moich uszu i odlatywało gdzieś w daleką przestrzeń niesione echem…

- Ja pie….lę – powtarzam co chwilę pod nosem – ale się dorobiłem.
Moja wędrówka wciąż trwała wśród tych nienaturalnie rozświetlonych jaskrawo przedziwnych budowli. Nagle stanąłem z nadzieją, że rozpoznam teren i skieruję się w odpowiednim kierunku. Okazało się, że wróciłem do miejsca na placu, w którym już wcześniej byłem, czyli zatoczyłem kółko. Nagle usłyszałem grupkę ludzi idących gdzieś w oddali. Chyba też wracali z jakiejś imprezy, bo byli bardzo rozweseleni. Chciałem do nich podejść i spytać się o drogę, ale gdy się przysłuchałem ich rozmowie, stwierdziłem, że rozmawiali w bardzo dziwnym, a wręcz śmiesznym języku, którego zupełnie nie znałem.
- No to ładnie – pomyślałem – w tym matrixie jestem zdany wyłącznie na siebie. Brakuje mi tu tylko kolejnej konnej bryczki, albo …rycerza na białym koniu.
Postanowiłem iść nadal przed siebie, uważniej przypatrując się temu, co się dzieje dookoła mnie. Wciąż mijałem kolejne kolorowe kamieniczki świetlące się na przemian jaskrawą zielenią, wręcz seledynem, czerwienią wpadającą w róż, nierealną niebieskością i rażącymi fioletami, a zza nich wciąż wyrastały kolejne bajkowe budowle rodem z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Nadal przysłuchiwałem się moim krokom i oddechowi, które teraz brzmiały bardzo nienaturalnie i odlegle.
W końcu dobiegł mnie szum ulicy. Zobaczyłem jakiś przystanek. Całe szczęście, że on wyglądał jakoś normalnie i nie świecił. Okazało się, że jestem gdzieś na Stawki. Podjeżdża autobus. To już nawet nie nocny, więc chyba jest dość wcześnie. Zbliża się bardzo powoli, jakby niepewnie. Uff… To nawet ten, który zawiezie mnie pod sam dom. Mam jednak odrobinę szczęścia. Zza okna nadal oglądam kolorowe budynki, ale ich blask jest już jakby mniejszy, jakby ta paleta barw nieco przygasała. Nie było też już bajecznych budowli. Powoli wracam do realnego świata. W końcu wysiadam i kieruję się do domu. Otwierając drzwi od klatki raz jeszcze spoglądam na budynki znajdujące się po drugiej stronie ulicy. Jakby na pożegnanie, raz jeszcze ślicznie mi zamigotały. Mój matrix właśnie się skończył.
Kładłem się spać w lekkim szoku. Cieszyłem się, że już leżę w swoim łóżeczku, ale o moim niebywałym powrocie trudno będzie zapomnieć…

Chociaż wszystko wyglądało bardzo ładnie i pięknie, nie wiem, czy chciałbym to przeżyć jeszcze raz. Strach był jednak większy od tego co widziałem.
No cóż… Głupota ludzka nie zna granic…

Delfiny to rekiny-geje

2009-02-04T16:30:00.002+01:00

Dziś w nocy skończyłem czytać „Berka” Marcina Szczygielskiego – gejowskiego Fredrę jak napisał jeden z recenzentów. To tak w ramach nadrabiania zaległości, bo przecież lepiej późno niż wcale. Hałasu wokół wydania tej ksiązki było tyle, że po prostu głupio nie poznać „Berka”. Pewnie dlatego jej wcześniej nie przeczytałem, bo szum wokół jakiejkolwiek sprawy, czy też porządna kampania reklamowa wywołuje u mnie odwrotny efekt.
Cieszę się, że ją w końcu przeczytałem, bo ubaw miałem przy tym niesamowity i żałuję, że muszę się już rozstać z bohaterami. Książka napisana świetnym językiem, odważnie poruszająca szereg tematów naszego środowiska, od której nie jest łatwo się oderwać. Super, że pojawiła się na naszym rynku wydawniczym, bo chyba jest to pierwsze wydawnictwo, które traktuje „te” sprawy w sposób otwarty i bez owijania w bawełnę.
W kolejce mam jeszcze kilka książek do przeczytania, więc biorę się do roboty. Może skuszę się na jakąś inną pozycję Marcina Szczygielskiego, bo pióro ma świetne.
A może ktoś coś poleci ciekawego?

Chcę wiosny!

2009-02-03T20:50:00.003+01:00

Ja chcę już wiosny!!!
Chwilowo przebywam prawie na polskim biegunie zimna i faktycznie jest tu cholernie zimno. Jakoś to muszę przeżyć.

Doszliśmy jakoś do porozumienia z S i po długiej rozmowie zauważyłem, że faktycznie mu zależy na tym byśmy byli razem. Ja niestety ciągle mam jakieś wątpliwości. Sam właściwie nie wiem o co mi chodzi. Poza tym zauważyłem, że jestem chorobliwie zazdrosny i doprowadza mnie to do szału. Czasami zastanawiam się, czy potrafię być w związku.

Dla wszystkich, którzy chcą sobie poprawić humor polecam komedię „Idealny facet dla mojej dziewczyny”. Film nie jest wysokich lotów, ale bawi wyśmienicie. Niestety z dołka mnie nie wyciągnął, chociaż i tak już jest nieco lepiej.

Rocznice

2009-01-29T18:25:00.001+01:00

Dziś mam dzień rocznic:
- urodziny AS (kurcze, jeszcze mi z nim nie przeszło…)
- urodziny ojca
- rocznica śmierci matki

Wczoraj posprzeczałem się z S. To nasza pierwsza kłótnia, ale obawiam się, że może mieć kiepskie zakończenie. Niestety sporo w tym mojej winy.

Cholera, łapię doła… I to konkretnego.

Boyband

2009-01-26T15:56:00.006+01:00

W ubiegłą niedzielę byliśmy z S na musicalu "Boyband" w teatrze Komedia. Oczywiście chcieliśmy iść na "Upiora w Operze" do Romy, ale zdobycie na niego biletu w ostatniej chwili graniczy z cudem, lub jest zupełnie niewykonalne.

Nie będę się rozpisywał o spektaklu, bo pełno informacji można znaleźć w necie. Napewno warto go zobaczyć. Zrobiony jest na świetnym poziomie, a i aktorzy całkiem milusi :)

COMMING OUT

2009-01-26T14:47:00.001+01:00

Troszkę się rozleniwiłem z pisaniem bloga, ale musiałem jakoś dojść do siebie po świętach. Nie chciałem o tym pisać w emocjach, bo mógłbym znowu coś nawywijać. Poza tym okres egzaminacyjny nie sprzyjał blogowej „twórczości”.

Przeczuwałem, że te Boże Narodzenie będzie ciężkim okresem, ale nie spodziewałem się, że będą przełomem w moim życiu. W ostatnich latach bywały takie święta, których nie da się zapomnieć z różnych powodów, ale te pobiły wszystkie poprzednie.
Nastąpił wielki COMMING OUT.
Nie planowałem tego. Po prostu samo jakoś tak wyszło. Rodzinka mnie wyprowadziła z równowagi, więc im w złości powiedziałem o sobie prawdę. Tak naprawdę to trochę teraz tego żałuję, ale może teraz dadzą mi święty spokój. Troszkę się nasłuchałem na swój temat, podło trochę wyzwisk, których nie będę tu nawet przytaczał. No cóż. Jeśli oni mają z tym problem to ich sprawa. Mi żyję się z tym całkiem dobrze.

"Trudności w życiu są po to, by uczynić nas lepszymi,
a nie bardziej zgorzkniałymi."
- Dan Reeves

Poświątecznie

2008-12-27T00:25:00.002+01:00

No i było trudno. Było smutno, przykro, obraźliwie... Ale o tym później...
A teraz...

Świątecznie...

2008-12-23T23:10:00.004+01:00

Te święta będą dla mnie bardzo trudne. W zasadzie to będzie dla mnie porządna lekcja życia. A może nie będzie tak źle jak myślę...

WESOŁYCH ŚWIĄT !!!

:-)

Zima

2008-12-22T01:22:00.008+01:00

No to mamy astronomiczną zimę. Bardzo cieszy mnie ten fakt, bo dzień będzie robił się co raz dłuższy. W tym roku, jak nigdy przedtem, szybko zapadający mrok przyprawiał mnie o zawrót głowy. Ok, rozjaśniać może się nawet dopiero o 7 rano, bo to zawsze wygodniej pod osłoną nocy wracać np. z imprezy, ale jasny dzień powinien trwać przynajmniej do 21-ej. Chyba się starzeję, bo kiedyś bardzo lubiłem ciemność i to nie koniecznie tylko w darkroom’ie.

Skoro mamy już zimę to i święta lada chwila. Niestety. W tym roku strasznie się ich boję i mam nadzieję, że szybko zlecą i wrócę czym prędzej do Wawki. Jutro, a właściwie to już dziś, jadę do mojego rodzinnego miasteczka i wręcz skaczę z radości, że będę mógł znowu zobaczyć moją zakłamaną rodzinkę. K…a!!! Za jakie grzechy ja tak mam się męczyć?! Zastanawiam się jaki numer odwali mi mój ukochany braciszek ze swoją gromadką. Nawet myśleć mi się o tym nie chce.

Myśl o świętach gnębiła mnie przez cały tydzień. Poprawiałem sobie humor beztrosko wydając kasę na ciuchy, bo co innego poprawia tak znakomicie nastrój ;-) Na stan konta wolę nie zerkać już w tym roku ;-)

No i rozwija się moja znajomość z S. Może wyjdzie z tego coś konkretnego. Hmmm… Zobaczymy… Po ostatnich doświadczeniach z AS jestem już jednak ostrożniejszy w lokowaniu uczuć, a kiedy na horyzoncie pojawia się ktoś z kim mógłbym stworzyć coś trwalszego, pojawiają się też dodatkowo wątpliwości. Zastanawiam się skąd to się bierze. Tak sobie myślę, że chyba jednak ze strachu. Chyba za długo byłem sam. Cholernie boję się zdrady, a przez to jestem wręcz chorobliwie zazdrosny.
Nawet nie balowałem w sobotę nigdzie, co przecież ostatnio sobie obiecałem po kilku kolejnych weekendach spędzonych na zajęciach. Spędziliśmy z eSikiem wspólny wieczór. Powiedzmy, że był to filmowy wieczór, ale taki repertuar to tylko ja mogłem dobrać. Od dawna zamierzałem obejrzeć w końcu „Salò, czyli 120 dni sodomy” ostatnie dzieło reżysera Piera Paolo Pasolini, a że słyszałem i czytałem o tym filmie, że jest delikatnie mówiąc pikantny, więc sądziłem, że będzie miło obejrzeć go razem.

Widziałem mnóstwo filmów, bardzo różnych filmów, ale ten mnie totalnie zaskoczył. Najgorsze pornole chowają się przy nim. Nie będę go streszczał, bo puściłbym pawia, w każdym bądź razie na kolację już ochoty nie mieliśmy. Przesłanie filmu jest ok, ale sposób w jaki to zrobił Pasolini chyba jednak nie do końca mi odpowiada. A muszę tu zaznaczyć, że jestem bardzo otwartym facecikiem i totalnie bezpruderyjnym, ale okazuje się, że są jednak jakieś granice. Ogólnie mówiąc film bardzo dobry, ale niesmaczny.

Jeśli ktoś ma ochotę go zobaczyć to na własną odpowiedzialność. Ja ani nie polecam, ani nie odradzam.

A dla rozluźnienia sytuacji to co lubię najbardziej ;-) Muszę koniecznie wrócić do tego serialu, bo zatrzymałem się na drugim sezonie...

No i znowu było filmowo...

Motylki

2008-12-16T23:40:00.004+01:00

Nie ma co się rozpisywać. Motylki i już :-)

Jezus Chrystus Zbawiciel

2008-12-14T13:45:00.002+01:00

Znowu będzie filmowo.
Trudno nie wspomnieć o tym niecodziennym dziele Petera Geyera. Trafiłem na niego przypadkiem i obawiałem się początkowo, że nie dotrwam do końca, ale okazało się, że to świetna produkcja. Trudno właściwie nazwać to filmem, ponieważ jest to zapis spektaklu gdzie jedynym aktorem jest kontrowersyjny Klaus Kinsky z mocno zaskakującym monologiem, który od czasu do czasu próbuje mu przerwać widownia. Jeśli ktoś po „Jesusie Chrystusie Zbawicielu” oczekuje tzw. „normalnego” filmu to będzie mocno zawiedziony.

Zastanawiam się jakie są reakcje wiernych słuchaczy radia Maryja po jego obejrzeniu i czy w ogóle ktoś z nich widział ten film. Pewnie gdybym wsłuchiwał się w fale bluźniercy Rydzyka to bym wiedział, ale nie kalam uszu fałszywą propagandą kościelną, tym bardziej na falach tego radia. Może to i szkoda.

Dziś miałem ostatni zjazd w tym roku i tego egzamin. Chyba poszło mi całkiem dobrze, ale na efekt będę musiał poczekać do przyszłego roku. Za tydzień wolny weekend, więc sobie odbiję kilka zaległych weekendów.

Rzuciłem palenie! Na razie nie palę od 5 dni, ale mam nadzieję, że uda mi się wytrwać. Jak na mnie to już i tak duży sukces. Nie jest łatwo. W sumie tak bardzo mnie ciągnie do palenia, bo używam plasterki antynikotynowe, które chyba jednak troszkę pomagają, ale brzuszek mi się zaokrągla, więc siłownia i basenik chyba mnie nie miną. Plaserki sprezentowałem sobie na mikołajki, a karnet będę musiał chyba sobie kupić na gwiazdkę. Tak to jest jak Mikołaj lata po innych, a do mnie trafia. Jak go dorwę to…

No i jeszcze jedna ważna informacja. W moim życiu pojawił się S. Trochę młodszy ode mnie, ale inteligentna i sprytna bestyjka. Co z tego wyjdzie czas pokaże. Chyba teraz nie ma co się na ten temat rozpisywać.

Filmowo

2008-12-10T01:23:00.003+01:00

Kolejny weekend na zajęciach. Troszkę się z nich zerwałem, ale właściwie tylko po to, żeby napisać kolejne prace. Żałuję, że wcześniej się za to nie wziąłem, bo teraz miałbym więcej luzu.
Szczerze mówiąc to aż mnie skręcało, żeby gdzieś wyskoczyć, bo dawno już nigdzie nie szalałem, a i odreagować mijający tydzień się chciało. Za tydzień kolejne zajęcia, ale to już ostatnie w tym roku, więc będę miał weekend dla siebie. Ale za to w niedzielę spędziłem bardzo miły wieczór, więc nie mogę narzekać ;-)

Tydzień zaczął się filmowo. W poniedziałek rozdanie nagród im. Zbyszka Cybulskiego. Nagrodę zgarnął Maciek Stuhr i chyba mu się należało, chociaż odniosłem wrażenie, że cała ta impreza to takie towarzystwo wzajemnej adoracji. Na świeczniku oczywiście oprócz Maćka również jego ojciec, który mu tę nagrodę wręczał. Kamery celowały właśnie w nich. Mój wzrok natomiast przykuł Andrzej Kopiczyński, który krążył samotnie po sali bankietowej jakby zupełnie już zapomniany. Kiedyś słynny 40-latek, dziś dziadek, na którego dziennikarze zupełnie nie zwracali uwagi. Przykry widok. Natomiast żenującym widokiem była pewna elegancka pani, która skwapliwie pakowała bankietowe kanapeczki do swojej torebki. Właściwie to wcale mnie to nie zdziwiło, bo bywając od czasu do czasu na różnych bankietach widziałem już różne sytuacje, jak choćby znane osobistości, ludzie kultury na co dzień uważani niemal za bóstwa, a w sytuacji kiedy podaje się darmowe żarcie zachowują się jak stado wygłodniałych świń, którym napełniono koryta. Ludzie, którym nie jeden zazdrościłby pokaźnych sumek jakie zarabiają, zachowują się jakby nie jedli z tydzień. Taki to jest właśnie ten „wielki” świat.

Dziś, a właściwie to już wczoraj, wybrałem się na film „Mała Moskwa”.

Film jest świetny i naprawdę warto go zobaczyć, więc z czystym sumieniem mogę go polecić, a przy okazji jest to mała lekcja historii. Zaskakujące było to, że nawet gdy już rozbłysły światła w sali kinowej ludzie nadal siedzieli w fotelach, jakby próbowali się otrząsnąć po tym co zobaczyli. To film, który długo będę pamiętał.

Mikołaj

2008-12-06T00:59:00.002+01:00

Ciekawe, czy dziś przyjdzie do mnie... ;-)

LOS

2008-12-04T21:24:00.002+01:00

To paskudne uczucie, kiedy człowiek zostaje pozostawiony sam sobie i musi decydować o losie drugiego, najbliższego człowieka. O losie własnego ojca. Niemal ze łzami w oczach musiałem podjąć niełatwą decyzję. Nawet pisać mi o tym trudno.
Chyba zauważył po mnie, że coś jest nie tak, kiedy byłem u niego w szpitalu. Najpierw się zamyślił, a potem zaczął nawet żartować, jakby chciał mnie pocieszyć albo ukryć swój niepokój. Nawet nie wspomniał mi, że chce już wyjść do domu, o czym mówił przy każdej mojej wizycie.
Na pewno jego wyrazu twarzy nie zapomnę do końca życia.

Kolejny raz przekonałem się, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciu. W tak trudnych sytuacjach delikatnie umywają od wszystkiego ręce i z udawanym zatroskaniem podpytują się co mi udało się załatwić. Od obcych ludzi usłyszałem więcej dobrych rad niż od kochanej rodzinki. Najbardziej zaskoczyła mnie postawa mojego brata – obraz totalnej znieczulicy, jakby zupełnie nie obchodził go los własnego ojca.

Zastanawiam się co będzie kiedy mnie w końcu dopadnie starość. Czy będę mógł wtedy liczyć na czyjąś pomoc? Dzieci przecież mieć nie będę. Może to zbyt wcześnie, żeby teraz o tym myśleć, ale latka lecą, a w życiu różnie bywa. A może po prostu korzystać z życia póki jest się jeszcze w miarę młodym, bo potem będzie za późno?

Cholera, zaczynam łapać doła…

Oj, będzie się chciało…

2008-12-04T02:06:00.003+01:00

Coraz częściej myślę o rzuceniu palenia. Przyjaciółka farmaceutka namawia mnie na plastry. Jakoś nie wierzę w te wynalazki, ale skoro kobiety mają takie zaufanie do plastrów antykoncepcyjnych to pewnie coś w tym jest. Brałem już różne prochy i nic, ale plasterków nie próbowałem. Jak nie spróbuję to się nie dowiem. Może być trudno, bo to zaraz święta, które de facto przyprawiają mnie o zawrót głowy i Sylwester się zbliża. Wiadomo, że przy alkoholu to się będzie chciało zapalić. Oj, będzie się chciało…

Cudowna fotka :-)

Ale jak będzie miło pocałować niepalącego faceta nie przejmując się, czy czuje z moich ust ten fatalny zapach. Zapach?! To przecież smród, a nie zapach!
K…a, nad czym ja się zastanawiam? Idę jutro kupić te j....e plasterki i zrobię sobie prezent na Mikołaja!

Ich Watykan nie broni

2008-12-03T11:07:00.002+01:00

Stolica Apostolska sprzeciwia się projektowi rezolucji ONZ, która wzywa do zniesienia kar za homoseksualizm

Nie będę tego komentował. Brak słów...

Ambitny plan

2008-12-02T22:21:00.004+01:00

Ostatnio często myślę o tym, żeby zacząć chodzić na basen i siłownie. Tym bardziej, że mam całkiem blisko. Brakuje mi tylko chęci, bo plany to ja jak zwykle mam. Znowu ten mój słomiany zapał… Nie chodzi mi o to, żeby wyglądać jak mięśniak, ale chciałbym po prostu poprawić swoją kondycję, bo ta ostatnio jest raczej kiepska. Powodem są pewnie papieroski, które w ostatnim czasie palę prawię jeden za drugim i tłumaczę to tym, że pomagają mi się odstresować. Fakt, w jakiejkolwiek kryzysowej sytuacji od razu chwytam za paczkę. Powodów niby jest mnóstwo, ale powinienem jednak radzić sobie z nimi w inny sposób.

Jadąc wczoraj autobusem miałem sporo czasu na przemyślenia. Zacząłem podliczać sobie ile wydaje kasy na fajki i się przeraziłem. Wyszło mi, że miesięcznie wydaję ok. 450 zł., co w roku daje sumkę 6000zł. K…a!!! Przecież za tę kasę mógłbym sobie latać trzy razy w roku do ciepłych krajów i to All Inclusive!!!
Trzeba się wziąć za siebie jak tylko wrócę do Wawki, bo jak teraz tego nie zrobię to potem może być już za późno.
Do tego zaczyna mi cholernie przeszkadzać zapach dymu papierosów. To chyba dobry moment, by rzucić to dziadostwo.

W sumie to miło by było wyglądać jak gostek na fotce :P

Kurcze, boję się, że nie załatwię tego co miałem załatwić…
I ta wizja świąt…

Znowu coś fajnego znalazłem. Tym razem chyba na jakimś blogu.

- Na czym mam usiąść?
- Na tym co w tobie najpiękniejsze.
- Jesteś okropny!

Piwo...

2008-12-01T23:28:00.001+01:00

Siedzę w autobusie jadącym w moje rodzinne strony i czekam na odjazd obserwując z nudów to co dzieje się za szybą autokaru. Do śmietnika przy przystanku podchodzi facet, całkiem schludnie ubrany choć w nieco przechodzonych ciuchach, na oko około czterdziestki. Spod pazuchy wyciąga kijek i zanurza go w śmietniku przewracając śmieci. Wyciąga z niego butelkę 0,33 Reeds,a w połowie pełną. Z niedowierzaniem obwąchuje szyjkę i zagląda do środka szkła niedowierzając, że to oryginalna zawartość. Delikatnie rozgląda się wokół, ale zupełnie nikt nie zwraca na niego uwagi, poczym szybko i łapczywie degustuje resztki piwa. Delikatnie wrzuca z powrotem opróżnioną butelkę, jakby nie chciał narobić hałasu i ze spokojną miną odchodzi.
Może ten facet był kiedyś młodym, przystojnym gejem..?

Udało się

2008-11-30T19:27:00.001+01:00

Ufff… Jakoś udało się przebrnąć przez egzaminy. Wyrwałem się pewniaczek na ochotnika jako jeden z pierwszych, a jak przyszło co do czego to ledwo mogłem wydobyć z siebie głos. Nie sądziłem, że w tym wieku takie egzaminy mogą aż tak stresująco na mnie działać. Ale i tak poszło całkiem dobrze, zważając na fakt, że nie przespałem całej nocy, żeby nadrobić moje lenistwo. No i Andrzejki mnie ominęły, ale czego nie robi się dla nauki :-)
To był tylko przedsmak tego co czeka mnie w dwóch kolejnych miesiącach. Mam nadzieję, że pójdzie mi równie dobrze, a nawet lepiej.

Kończy się weekend, kończy się miesiąc. Grudzień będzie dla mnie sporym wyzwaniem. Czy dam radę?

Zblazowana ciota

2008-11-30T08:55:00.002+01:00

Czytając ostatnie moje wypociny dochodzę do wniosku, że zachowuję się jak zblazowana ciota. Czas najwyższy to zmienić. Dosyć użalania się nad sobą!

Miło zaskoczył mnie telefon od G.

Znamy się parę miesięcy, kilka razy się widzieliśmy. Fajny chłopaczek, całkiem w moim typie i do tego wiek zbliżony do mojego. Nareszcie, bo ostatnio to mi prawie sami małolaci wpadali ;-)
G ma pracujący weekend, więc o Andrzejkach może zapomnieć. Ja również, bo jutro szkółka i do tego egzaminy, a ja właściwie kompletnie jeszcze nie przygotowany. Zdążyłem tylko przed chwilą pracę kontrolną napisać, z którą mogłem już dawno się uporać. Leń ze mnie!!! Poza tym pogoda taka, że nie chce się dziś nigdzie wychodzić. To już kolejny telefon od G w momencie kiedy nie mamy dłuższego kontaktu ze sobą. Cholera, czyżbym czegoś nie zauważał? To całkiem do mnie podobne. Muszę koniecznie się z nim zobaczyć po moim przyjeździe z rodzinnego miaseczka.

No właśnie. W poniedziałek tam jadę. Mam nadzieję, że uda mi się załatwić to co powinienem, bo jak nie to czeka mnie cholernie nieciekawa sytuacja. Jakoś udawało mi się ostatnio spadać na cztery łapy w różnych kiepskich sytuacjach, więc może i tym razem mi się uda.

A teraz coś co znalazłem na profilu nie pamiętam już kogo :)

Co jest najśmieszniejsze w ludziach?
Zawsze myślą na odwrót:
- spieszy im sie do dorosłości, a potem wzdychają za utraconym dzieciństwem,
- tracą zdrowie by zdobyć pieniądze, potem tracą pieniądze by odzyskać zdrowie,
- z troską myślą o przyszłości, zapominając o chwili obecnej i w ten sposób nie przeżywają ani teraźniejszości ani przyszłości,
- żyją jakby nigdy nie mieli umrzeć, a umierają, jakby nigdy nie żyli...

Godne przemyślenia.

Zima idzie i ...wspomnienie lata...

2008-11-26T08:23:00.000+01:00

Chyba idzie zima. Dzień króciutki, za oknami sypnął śnieg i uparcie leży przyjmując syf warszawskich ulic. Brzydko, brudno i do tego zimno. Z sentymentem wspominam zimy dzieciństwa, kiedy śniegu było po kolana, czasami więcej, i z trudem ciągnęło się za sobą sanki. I ten blask popołudniowego słońca odbijający się przeróżnymi odcieniami czerwieni na horyzoncie...

Od paru dni za oknem na balkonie coraz częściej zauważam przylatujące ptaki. Srok nie lubię, ale sikorki są urocze. Bywają i inne, ale ornitologiem przecież nie jestem i nie muszę umieć je nazwać. Przylatują, rozglądają się i lecą sobie dalej. Beztroskie życie czy próba poradzenia sobie z głodem?
Niewątpliwie kończy się powolutku ten rok. Zaczyna się czas podsumowań i opracowywania postanowień na kolejny rok. A mnie przerażają zbliżające się święta. Nie wiem jak je spędzę, nie wiem z kim, nie wiem gdzie. Boję się je zaplanować. Takie chwile powinno się spędzać z najbliższymi. Czyli właściwie z kim? Skomplikowana sytuacja rodzinna, jaka powstała po chorobie jedynego rodzica, który mi pozostał, nie napawa mnie optymizmem. Właściwie to zamknąłbym się tu w Wawce w czterech ścianach i po prostu przeczekał ten okres, ale wiem, że to by mnie tylko zdołowało. Muszę tam jechać, chociażby po to, żeby komuś było odrobinę lżej w tej kiepskiej sytuacji. Przykre to będą święta… Kolejne…Znowu przypominają mi się kolejne obrazy z dzieciństwa, kiedy jako beztroski, młodziutki chłopiec czekałem z niecierpliwością na ten najpiękniejszy (tak wtedy myślałem) okres w roku – choinka, prezenty, ciasta i inne smakołyki, których na co dzień przecież nie było, świąteczny program w tv (kiedyś był tylko jeden program, potem dwa). Czuło się atmosferę świąt. A teraz? Świąteczne promocje, wyprzedaże, komercja, komercja, komercja… i wszyscy z przerażeniem patrzą na stan konta. Dostałem propozycję wyjazdu do Tunezji na święta i sylwestra od mojego byłego. Ale czy w mojej sytuacji ma to sens? Poza tym wyjazd nim nie należałby przecież do najbardziej sympatycznych, a do tego ten wyjazd trzeba przecież będzie spłacić. Nie! Wystarczy mi już długów. Nie jadę! Ale jednak słoneczna plaża kusi…

Jeśli i ja zrobię podsumowanie tego roku to na pewno uznam, że był to rok udany. Pomimo wielu przykrych i dotkliwych zdarzeń, które się wydarzyły mogę stwierdzić, że ten rok należał jednak do wyjątkowych. Wiele się wydarzyło, dużo przeżyłem, troszkę zmian nastąpiło. Dawno tak nie miałem. Ale na podsumowanie tego roku być może przyjdzie jeszcze czas, bo przecież jeszcze wciąż trwa i może mnie jeszcze czymś zaskoczyć.

Pisałem ostatnio o TGR. Chyba nic z tego nie będzie. On żyje we własnym świecie, do którego trudno byłoby mi się dostosować. A może jest zupełnie odwrotnie? Faktem jest, że specjalnie się nie postarałem, żeby się o tym przekonać. To właśnie jestem cały JA. Jak zwykle mój słomiany zapał napisał kolejny odcinek scenariusza z mojego życia. Czasami zadaję sobie pytanie: Czy ja naprawdę chcę związku? Znalazłem nawet na to odpowiedź: Chciałbym, ale się boję. Czego? Zdrady (mojej lub jego), znudzenia, ograniczenia…

Szczerze mówiąc ciągle jeszcze myślę o AS. To był WYJĄTKOWY facet!!!

Poznaliśmy się na jednym z portali. Od pierwszego spotkania widywaliśmy się niemal codziennie. Nie trwało to długo, bo niecały miesiąc, ale to była bardzo intensywna znajomość. Bardzo szybko przywiązałem się do niego. Miał na mnie bardzo duży wpływ. I to pozytywny. Dla niego byłem gotów na wiele wyrzeczeń. To dzięki niemu postanowiłem coś w życiu zmienić, chociaż bez niego to już nie to samo. Wiele razy dawał mi do zrozumienia, że nie chce się wiązać. Może bał się jak ja teraz? Różniła nas sfera seksualna i chyba to był główny problem. Pod tym względem pewnie byśmy się nie dopasowali. Mimo wszystko przeżyłem z nim kilka pięknych chwil, których nigdy w życiu nie zapomnę. Tego nie da się zapomnieć!Któregoś ciepłego, lipcowego dnia leżeliśmy sobie nad Wisłą wygrzewając swoje ciałka na słoneczku. Po chwili AS przytulił się, położył głowę na moim ramieniu i poczułem jak łzy spływają po jego twarzy. Spytałem go co się dzieje, ale on tylko pokręcił głową. Zrozumiałem, że walczy z uczuciem. On naprawdę nie chciał się wiązać i próbował mi to nawet wytłumaczyć, ale byłem za bardzo nim zaślepiony, by go zrozumieć. A może do tej pory nie wiem o co tak naprawdę chodziło? Faktem jest, że któregoś pięknego poranka AS pod byle pretekstem definitywnie zerwał ze mną znajomość i straciliśmy ze sobą kontakt. Właściwie to on nie chciał się ze mną kontaktować, bo ja próbowałem licząc, że może jednak… To rozstanie nie należało do najprzyjemniejszych i mam wrażenie, że AS chciał by takie było. Być może zrobił to celowo, bo później byłoby jeszcze trudniej. Może zrobił to dla mojego dobra? Mimo wszystko długo nie mogłem się potem pozbierać. Problem w tym, że minęło już kilka miesięcy, a ja wciąż o nim myślę. Gdzieś tam głęboko w moim serduchu ma nadal swoje miejsce, bo JEGO trudno tak po prostu wymazać z pamięci. Nie wiem co by było gdybym go teraz spotkał. Pewnie jestem naiwny, ale wciąż tli się we mnie jakieś uczucie do niego.

Cholernie za nim tęsknię...

Przeprowadzka i...

2008-10-21T08:41:00.000+02:00

Troszkę sobie ostatnio pomarudziłem, ale naprawdę nie byłem w najlepszym nastroju. Jest mi nawet głupio po tym co napisałem, ale nie żałuję, bo postanowiłem, że już NIGDY nię będę niczego w życiu żałował. Po co przejmować się czymś co już minęło skoro i tak nie można tego zmienić. Owszem, można zmienić tekst, tylko po co? Tak się wtedy czułem i nie ma co się oszukiwać, że było inaczej. Teraz już jest troszeczkę lepiej...

W każdym bądź razie nowy miesiąc zaczął się od zmian i to jak na mnie dużuch zmian. Zaczął się od przeprowadzki. W końcu po ponad ośmioletnim pobycie w Warszawie mieszkam sobie sam. Nikt się nie kręci, nikt nie przeszkadza, nie ma kolejki do łazienki, mogę robić co mi się podoba i nie muszę się wk...ć i zaciskać zęby, że ktoś znowu czegoś po sobie nie posprzątał. Poczułem nareszcie smak wolności. Kosztownej oczywiście, bo wynajęcie takiego mieszkania to przecież nie małe pieniądze, ale może warto wydawać tę kasę, żeby trochę pooddychać "świeżym powietrzem" i mieć przestrzeń dla siebie, której tak bardzo mi wcześniej brakowało. O prywatności nawet nie wspomnę.

Ale chyba najważniejszym wydarzeniem ostatnich dni jest chyba poznanie TGR. Zaczepił mnie na czacie. Miałem w nicku "związek" czy coś takiego. Fajnie nam się rozmawiało, do tego stopnia, że wymieniliśmy się linkami na "naszej klasie" i już nie byliśmy dla siebie zupełnie obcy. Jeszcze tego samego wieczora, a właściwie to już nocy, rozmawialiśmy przez telefon. Efektem tego wszystkiego była moja wizyta w ostatnią sobotę u niego w mieszkaniu. TGR jest młodszy ode mnie chyba ze trzy lata. Jak na faceta w tym wieku bardzo wiele przeszedł i dużo doświadczył. Rozmawialiśmy chyba do 5 rano. A było o czym, ponieważ razem mamy styczność ze światkiem mediów (on znacznie więcej), więc obgadaliśmy chyba wszystkie gwiazdy, które obecnie są gdzieś na topie lub są wciąż obecne na plotkarskich portalach. Nie zabrakło też bardziej poważnych tematów. Żałowałem tylko, że byłem mało przytomny z powodu ubiegłonocnego bankietu, ale jak na takie hulanki i tak dobrze się trzymałem. TGR mnie zafascynował swoją dojrzałością, mądrością, inteligencją, wrażliwością... Ten facet ma charakter - trudny, ale ma. Nie jest nijaki, nie jest pospolity, nie jest mdły i plastikowy. Jest inny. Jest przede wszystkim sobą. Nie udaje. Nasze nocne rozmowy zakończyliśmy w ...łóżku. Żeby było ciekawiej to nie było żadnego seksu. Zasnęliśmy wtuleni w siebie i tak prawie do godziny 14 w niedzielę. Jak mi tego brakowało.... Wczoraj późnym wieczorem zadzwonił, żeby powiedzieć "dobranoc". To było bardzo miłe.

Czy coś z tego wyjdzie? Sam sobie zadaję to pytanie. Chciałbym.... Potrzebuję faceta, który coś wniesie w moje życie, który będzie blisko, który będzie szczery... Chcę kochać i być kochanym... Boję się jednak, bo zawsze jak spotykam kogoś wartościowego to ciągle coś nam staje na drodze. A może nie powinienem się bać tylko sam się wziąć w garść i starać się, by nie stracić takiego człowieka?

Chaos

2008-09-29T06:47:00.000+02:00

Od czegoś trzeba zacząć, a z tego co mi wiadomo to na początku był przecoeż chaos. W moim życiu jest on wciąż obecny, więc od tego też niech zacznie się móje pisanie - przynajmniej w tytule.

To moje kolejne podejście do pisania bloga, więc nie wiem jaki będzie efekt. Faktem jest, że jest mi teraz poprostu smutno i chciałbym się komuś wyżalić, ale niestety nie mam komu, więc niech to pisanie będzie sobie formą terapii. Może pomoże...

Fotka powyżej całkiem fajnie odzwierciedla mój obecy nastrój...

A dlaczego mi tak smutno?

Właściwie to głównym powodem jest chyba samotność. Tak, w moim życiu gdzie wokół mnie kręci się wciąż pełno ludzi jestem jednak samotny. Wiem, że to brzmi banalnie. Chyba jesienna aura mnie tak nastraja. Wciąż brakuje mi drugiej osoby, jej ciepła, czułości, miłości, bliskości... Zachowuję się jak zblazowana ciota, ...bo jestem ciotą, pedałem, gejem - jak zwał tak zwał. Jestem facetem, sypiam z facetami, jest mi z tym zupełnie dobrze i napewno nie mam przez to żadnych kompleksów. Nie zmienia to jednak faktu, że jakoś trudno znaleźć kogoś z kim czułbym się dobrze. Pewnie z wiekiem wymagania wzrastają...

Owszem, poznaję niekiedy fajnych facetów, ale okazywało się, że traktują mnie jak pogotowie seksualne, albo chcieli spotkać się tylko na raz w celu "zaliczenia", albo poprostu zabrakło chemii. Sam do świętych nie należę, ale nie lubię takiego traktowania sprawy.